Kierownictwo Grunwaldu ukształtowało się pod koniec października 1939 roku. Grunwald dzielił się na trzy piony: Wydział Wojskowy – kierowany przez mjra Marcelego Cerklewicza. Wydział stał się podstawą organizacyjną pomorskiej Służbie Zwycięstwu Polski. Na czele Wydziału Wojskowego stała komenda główna w składzie: komendant – mjr rez. Marceli Cerklewicz (od przełomu 1939/1940 kierował organizacją z Warszawy, gdzie utworzył zawiązek komendy eksterytorialnej z ppłk. J. Królikowskim, L. Wasilewskim i Eugeniuszem Englerem, kierownikiem komórki legalizacji), zastępca komendanta – ppor. Roman Dalkowski ps. „Dalke”, „Kozak”, szef sztabu – por. Bogdan Gawalski ps. „Bolesław”, chor. E. Sznayder (w Warszawie od grudnia 1939, na pocz. marca 1940 wrócił na Pomorze), szef administracji (organizacyjny) – mjr Leon Klein ps. „Doliński”, szef szkolenia – NN ps. „płk Karol”, zastępca szefa szkolenia – mjr Witold Orłowski ps. „Orzeł”, szef wywiadu – por. Franciszek Włodarczyk, szef sabotażu i dywersji – kpt. Czesław Majewski ps. „Ochota”, „Wincenty”, kwatermistrz – kpt. Leon Dalkowski ps. „Żak”, szef służby sanitarnej – kpt. lek. Marian Żurawski ps. „Moro”, zbrojmistrz – st. sierż. Zygmunt Neumann ps. „Lufa”. Wydział Administracyjny – kierowany przez przedwojennego działacza Stronnictwa Pracy, red. Wacława Ciesielskiego ps.