thumb|Płaskorzeźba przedstawiająca Aspara i jego syna Ardabura. Nad nimi umieszczono podobizny Flawiusza Ardabura, ojca Aspara, i Plinty, prawdopodobnie jego teścia (CIL = ILS 1299)
Flawiusz Ardaburiusz Aspar łac. Flavius Ardaburius Aspar (ur. ok. 400, zm. 471 w Konstantynopolu) – wschodniorzymski wódz pochodzący z plemienia Alanów, mający w czasach panowania Marcjana (450–457) i Leona I (457–474) przemożne wpływy w cesarstwie. Syn Ardabura, wpływowego dowódcy na dworze cesarza Teodozjusza II.
Pochodzenie Aspar był synem Flawiusza Ardabura, Alana i arianina, który został wpływowym dowódcą wojsk za czasów Teodozjusza II. Aspar od młodości był obywatelem rzymskim. Był tak jak jego ojciec arianinem i mimo zwalczania arianizmu jako herezji i w związku z tym zakazowi ustawami cesarskimi sprawowania urzędów cywilnych doszedł do wysokich godności i stanowisk w cesarstwie wschodniorzymskim.
Wojna z uzurpatorem Janem W latach 424–425 walczył jako magister militum (jeden z pięciu najwyższych dowódców cesarstwa wschodniorzymskiego), razem z ojcem Ardaburem, w ekspedycji wysłanej przez Teodozjusza II przeciwko Janowi uzurpatorowi w Italii, która przywróciła tron synowi Konstancjusza III i Galli Placydii, Walentynianowi III.