władze miasta sfinansowały im tylko podróż oraz utrzymanie podczas przygotowań do akcji. Konstanty Turowski napisał o Iglicy w 1948: Znamy ją z kina i prasy. Przecież zrobiono jej dużą propagandę. Ma ona symbolizować twórczego ducha narodu. Stanowi niewątpliwie dużą oryginalność wystawy i budzi powszechne zainteresowanie. Propagandziści wystawy, a nawet fachowcy mówią, że iglica ta [...] to tryumf techniki polskiej.
W 1964 Iglicę położono poziomo w celu konserwacji oraz skrócenia jej czubka. Następną konserwację, również w pozycji leżącej, wykonano w kwietniu 1979, uszkadzając i skracając ją (bez dokumentacji) o dalsze 5 metrów, do 90,3 m. Kolejny raz położono konstrukcję w celu konserwacji 23 sierpnia 2016.
W czasie trwania stanu wojennego na Iglicę wspiął się śmiałek i zawiesił sztandar zdelegalizowanej organizacji NSZZ „Solidarność”.
10 maja 1997 na zlecenie P.P. Hala Ludowa „Wys-Eko” ZPU Roman Kałuża po raz pierwszy i jedyny w historii rozpoczęło malowanie stojącej „Iglicy”. Wejście na wierzchołek masztu rurowego o średnicy 4–5 cm zajęło Romanowi Kałuży ok. 4 godzin. Osobą asekurującą był Andrzej Sikora. Zdjęcia z prac opublikowano na polska-org.