Na przykład dla węgla maksimum przekroju czynnego na rozpraszanie Comptona przypada dla fotonów o energii około 35 keV, a dla ołowiu około 90 keV.
Odwrotne rozpraszanie Comptona
Wszystkie powyższe wzory wyprowadzone zostały przy założeniu, że elektron początkowo spoczywa. W takiej sytuacji energia fotonu rozproszonego jest zawsze mniejsza od (a w granicy rozpraszania „do przodu” równa) energii fotonu padającego.
Zjawisko zachodzi jednak oczywiście również dla szybko poruszających się elektronów. Jeżeli przy tym energia elektronu jest odpowiednio wysoka, to może się zdarzyć, że energia fotonu rozproszonego będzie większa od energii fotonu padającego, czyli nastąpi przekaz części energii kinetycznej elektronu fotonowi. Ze względu na tę różnicę przyjęło się nazywać takie zjawisko odwrotnym rozpraszaniem Comptona. Należy jednak podkreślić, że jest to nadal to samo zjawisko, tylko obserwowane z innego układu odniesienia. Wzory na przekrój czynny i na energię fotonu rozproszonego najłatwiej uzyskać, stosując transformację Lorentza z układu, w którym elektron