Z biegiem czasu zostały rozprowadzone po całej Japonii, a w 1900 roku zostały zaprezentowane na Wystawie Światowej w Paryżu; Agano-yaki – forma lekkiej i eleganckiej ceramiki produkowana w okolicach Fukuchi, w powiecie Tagawa. Po bitwie pod Sekigaharą (1600) siogunat rodu Tokugawa zmusił daimyō Tadaokiego Hosokawę (1563–1646) do przeniesienia się do innej domeny. Hosokawa, który uczył się ceremonii parzenia i picia herbaty bezpośrednio od mistrza Sen no Rikyū (1522–1591), zaprosił grupę koreańskich garncarzy do wytwarzania ceramiki służącej do tego celu. W produkcji stosuje się wiele rodzajów emalii, m.in.: reprezentatywnej niebiesko-zielonej (użycie utlenionej miedzi), biało-brązowej i przezroczystej, co pozwala tworzyć różnorodność kolorów, tekstur, połysku i wzorów; Koishiwara-yaki (Takatori-yaki) – rodzaj ceramiki produkowanej w powiecie Asakura. Cechą tych wyrobów są wzory, które tworzy się różnymi sposobami podczas nakładania gliny na obracające się koło garncarskie. Jej początki sięgają 1669 roku, gdy wnuk słynnego garncarza Hachizō Takatoriego (z pochodzenia Koreańczyka) odkrył nowy rodzaj gliny garncarskiej. Zgodnie z dokumentem historycznym spisanym w 1835 roku głównymi produktami były przedmioty codziennego użytku: buteleczki do sake, wazony na kwiaty i przybory do ceremonii parzenia herbaty.