Daniel Prenn (ur. 7 września 1904 w Wilnie, zm. 3 września 1991 w Dorking) – niemiecki tenisista, finalista Wimbledonu w grze mieszanej, reprezentant w Pucharze Davisa. W różnych okresach życia posiadał również obywatelstwo polskie i brytyjskie.
Był synem żydowskiego przedsiębiorcy budowlanego. Po I wojnie światowej otrzymał (podobnie jak ojciec) obywatelstwo polskie. Studiował nauki inżynieryjne na politechnice w Berlinie, ale aktywnie uczestniczył w polskim życiu tenisowym. Był m.in. mistrzem Śląska i Katowic w grze pojedynczej i podwójnej w 1926, wygrał także w tymże roku turniej w Łodzi w deblu, partnerując Maksowi Stolarowowi. Przez pewien czas był członkiem Łódzkiego Klubu Lawn Tennisowego. W 1927 znalazł się na 2. miejscu listy klasyfikacyjnej Polskiego Związku Lawn Tennisowego, za Stanisławem Czetwertyńskim.
Ze względu na studia Prenn stale rezydował jednak w Berlinie, co stawiało pod znakiem zapytania jego starty w składzie polskiej reprezentacji w Pucharze Davisa. Możliwość ta została ostatecznie zaprzepaszczona w 1928, prawdopodobnie ze względu na nieuregulowany stosunek do służby wojskowej. Prenn pozostał w Niemczech i w 1928 debiutował w reprezentacji Niemiec.