Będąc Izraelczykiem, Adolf Berman nie wyzbył się polskości. Piastował stanowisko redaktora naczelnego marksistowskiego miesięcznika „Walka” – wydawanego w języku polskim w latach 1958–1965. Był też jednym z najaktywniejszych działaczy Ligi Przyjaźni Izraelsko-Polskiej. Język polski pozostał przeważającym językiem jego licznych korespondencji. Był głównym mówcą na uroczystych akademiach poświęconych pamięci Polaków, ludzi pióra, m.in. Władysława Broniewskiego i Stefana Żeromskiego. W połowie lat 50. Władysław Bartoszewski odnowił przyjaźń z Adolfem Bermanem, z którym korespondował, i w 1963 odwiedził Izrael, kiedy na zaproszenie Instytutu Jad Waszem odbierał dyplom Sprawiedliwy wśród Narodów Świata w imieniu Rady Pomocy Żydom „Żegota”. Adolf Berman pomógł mu wtedy w zbieraniu materiałów do książki Ten jest z ojczyzny mojej, o Polakach ratujących Żydów.

Zmarł na raka w Tel Awiwie w 1978, w wieku 71 lat.

Życie prywatne thumb|Adolf Berman na zdjęciu z żoną i synem w Polsce w latach 40. Syn Isera Lejby (Izydora) i Guty (Gustawy) z domu Biernikier (Berniker)Brożek A, Jadacki, Encyklopedia Szkoły Lwowsko-Warszawskiej. Tom I. Lublin, 2025: s. 46–48..