Brał udział w debacie na posiedzeniu Sejmu PRL z 25 stycznia 1982 (pierwszym po 13 grudnia 1981), gdy głosowano w sprawie legalności wprowadzenia stanu wojennegoWedług Macieja Fica miał się znaleźć w gronie sześciu posłów którzy wstrzymali się od głosowania. Informacji tej nie potwierdził Maciej Łętowski, który nie wymienił jego nazwiska w gronie posłów wstrzymujących się od głosu (zob. ). Według przekazu Janusza Zabłockiego Edmund Osmańczyk podczas debaty sejmowej nad tym punktem miał zwrócić się do Wojeciach Jaruzelskiego słowami: Chylę przed tobą głowę generale, za twoją odwagę i bezkompromisowość (...) (zob. ).. Odmówił wówczas telewizyjnego wystąpienia aprobującego stan wojenny. 8 października 1982 znalazł się w grupie 12 posłów głosujących przeciwko delegalizacji NSZZ „Solidarność” (w ramach ustawy o związkach zawodowych) i zarzucił rządowi zamysł dokonania zamachu. W latach 1983–1988 prezesował Stowarzyszeniu Autorów ZAiKS. W drugiej połowie lat 80. zaprzestano wydawania książek jego autorstwa, więc rozpoczął publikację swych prac za granicą w Paryżu i Nowym Jorku. W tym okresie publikował również na łamach „Tygodnika Powszechnego”.