Dawid IV Budowniczy (gruz. დავით აღმაშენებელი, Dawit Aghmaszenebeli; ur. 1073, zm. 24 stycznia 1125) – król Gruzji w latach 1089–1125, pochodził z dynastii Bagratydów, uważany za jednego z największych władców gruzińskich i kaukaskich. Wygnał Turków seldżuckich ze swego kraju, wygrywając decydującą bitwę pod Didgori w 1121.
Reformy armii i administracji, których dokonał, pozwoliły mu na zjednoczenie całego kraju i podporządkowanie sobie większości ziem kaukaskich. Sprzyjał rozwojowi Kościoła prawosławnego i chrześcijańskiej kultury, został kanonizowany przez Gruziński Kościół Prawosławny.
Młodość Urodził się jako jedyny syn Jerzego II (1072–1089), w Kutaisi. Jego dzieciństwo zbiegało się w czasie z kryzysem państwa gruzińskiego. Ojciec, choć odważny, nie miał żadnych osiągnięć w utrzymywaniu spójności państwa. Jego królestwo było spustoszone przez seldżuckie inwazje, wewnętrzne wojny i katastrofalne trzęsienia ziemi. Jerzy musiał abdykować w 1089 na rzecz swego 16-letniego syna, Dawida, który miał się okazać „głównym architektem” gruzińskiego Złotego Wieku.
Reformy Pomimo swego młodego wieku, szybko włączył się aktywnie w życie polityczne kraju.