Po zlikwidowaniu Instytutu Nauk Społecznych pozwolono mu zorganizować Zespół Dziejów PPS przy Zakładzie Historii Partii (pracownik naukowy tego Zakładu w latach 1958–1963Spętana akademia, Polska Akademia Nauk w dokumentach władz PRL, materiały Służby Bezpieczeństwa (1967–1987), wybór, wstęp i opracowanie: Patryk Pleskot, Tadeusz Paweł Rutkowski, t. I, Warszawa 2009, s. 466.). Wkrótce jednak zaatakował go osobiście na plenum KC PZPR Władysław Gomułka za idealizację rewizjonistycznej i oportunistycznej PPS. Po kolejnych oskarżeniach ze strony Gomułki jego Zespół został rozwiązany, a on usunięty z pracyM.M. Drozdowski, Etos starych socjalistów. Wspomnienia na 120–lecie powstania PPS, [w:] W kręgu bohaterów narodowych i ich literackich legend, Stalowa Wola 2014, s. 43–51..
W 1958 wstąpił do Towarzystwa Miłośników Historii, w którym był aktywny do końca swojego życia. Za działalność w ramach tego towarzystwa był wielokrotnie ostro krytykowany za upowszechnianie poglądów wrogich „władzy ludowej”Zob. Warszawskie środowisko historyczne w XX wieku, Dziewięćdziesięciolecie Towarzystwa Miłośników Historii, wspólnie z H. Szwankowską, Warszawa 1997..