– japoński tenisista, finalista Wimbledonu w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.
W czasie II wojny światowej służył w armii. Krótko przed kapitulacją Japonii popełnił samobójstwo.
Kariera tenisowa W 1933 doszedł do finału Wimbledonu w deblu, występując w parze z Jirō Satō. W decydującym meczu pierwsi wielkoszlemowi finaliści z Japonii nie sprostali obrońcom tytułu, Francuzom Jeanowi Borotrze i Jacques'owi Brugnonowi 6:4, 3:6, 3:6, 5:7. Nunoi, prywatnie zaprzyjaźniony z Satō, był od niego dużo słabszym singlistą, jednak pokonał go w jednym z finałów narodowych mistrzostw Japonii.
W 1932 Nunoi doszedł do ćwierćfinału mistrzostw Australii, przegrywając 6:3, 5:7, 4:6, 1:6 z Jackiem Crawfordem (późniejszym triumfatorem turnieju). Najbardziej aktywnie w turniejach międzynarodowych Japończyk uczestniczył w 1933, kiedy doszedł do III rundy mistrzostw Francji (pokonał Adriana Quista 2:6, 2:6, 6:1, 6:1, 6:4, przegrał z Marcelem Bernardem 2:6, 4:6, 3:6), II rundy Wimbledonu oraz IV rundy mistrzostw USA (przegrał 5:7, 2:6, 3:6 z Frankiem Shieldsem). Również w 1933 występował w reprezentacji Japonii w Pucharze Davisa, zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej (z Jirō Satō), przyczyniając się do awansu drużyny do półfinału strefy europejskiej (sic).