mały|Grób Giedroycia na cmentarzu Powązkowskim (2020) Romuald Tadeusz Giedroyć książę herbu Hippocentaurus (ur. 7 lutego 1750 w Bobcinie, zm. 15 października 1824 w Warszawie) – polski generał major (1792), uczestnik konfederacji barskiej i insurekcji kościuszkowskiej, członek Rady Najwyższej Rządowej Litewskiej (1794), generał dywizji Królestwa Polskiego; wolnomularzStanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738–1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 203..
Życiorys Pochodził ze starej arystokratycznej rodziny litewskiej, której przysługiwał tytuł kniaziowski.
Syn Józefa i Róży z Kiełpszów. Ojciec był starostą bernatowskim.
Od 1765 roku uczęszczał jako kadet do Szkoły Rycerskiej. Podczas konfederacji barskiej przystąpił do powstańców i służył pod komendą Kazimierza Pułaskiego, a później Michała Ogińskiego. Brał udział w bitwach z armią rosyjską pod Grodnem, Mołczadzią, Bezdzieżem. Do zakończenia konfederacji barskiej dosłużył się stopnia majora. W latach 1772–1778 pozostawał poza służbą wojskową.
Od 1778 do 1787 na stanowisku wicekomendanta (wicebrygadiera) litewskiej 1 Brygady Kawalerii Narodowej (huzarów). W 1787 zdymisjonowany w stopniu generała majora.