Ekoetyka, również etyka środowiskowa, etyka ekologiczna – dział bioetyki obejmujący zagadnienia związane ze stosunkiem człowieka do przyrody ożywionej i nieożywionej oraz całego ekosystemu Ziemi. Jej przedmiotem są wartości, zasady, imperatywy i normy, które regulują lub mogłyby regulować ten stosunek.
Etyka ekologiczna to jeszcze młoda dyscyplina etyki stosowanej. Wyłoniła się w latach 70. XX w. po tym, jak wzrosło znaczenie problemów ekologicznych, których etyka do tej pory nie uwzględniała, koncentrując się na stosunkach międzyludzkich"Z Włodzimierzem Tyburskim, autorem książki "Pojednać się z Ziemią", rozmawia Darek Liszewski" w: "Zielone Brygady. Pismo Ekologów" nr 3 (57), Marzec 1994].
W Narodowym Ośrodku Neuroetyki Uniwersytetu w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie podjęto badanie wpływu zmian w środowisku na funkcjonowanie mózgu, kondycję zdrowia psychicznego i towarzyszące zagadnienia etyczne, proponując dla nowej dyscypliny nazwę neuroetyka środowiskowa.