mały|Grób Wincentego Kraśki i jego syna Tadeusza na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Wincenty Kraśko (ur. 1 czerwca 1916 w Kotowiczach w powiecie dziśnieńskim, zm. 10 sierpnia 1976 w KoszalinieInstytut Pamięci Narodowej podaje datę śmierci 9 sierpnia 1976.) – polski działacz komunistyczny, prawnik, dziennikarz. Poseł na Sejm PRL II, III, IV, V, VI i VII kadencji, członek Rady Państwa w latach 1972–1976.
Życiorys Syn Piotra (robotnika rolnego) i Aleksandry. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie (1938). Od 1 sierpnia 1940 do 22 czerwca 1941 był członkiem Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom i Związku Zawodowego Pracowników Sądowych w Wilejce. Od 1 sierpnia 1945 do 1 stycznia 1951 działał jako członek zarządu w Zrzeszeniu Prawników Demokratów w Gdyni. Od 1 stycznia 1946 do 1950 członek zarządu Związku Zawodowego Dziennikarzy RP. Od sierpnia 1948 członek Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej w Gdyni, a od 1 lutego 1950 członek zarządu wojewódzkiego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Bułgarskiej w Gdańsku. W 1969 był członkiem Komisji Nagród Ministerstwa Kultury i Sztuki„Dziennik Polski”, r. XXV, nr 169 (7905), s.