Strategie realizacji celów Jako że bank centralny nie ma możliwości bezpośredniego oddziaływania na poziom cen, koncentruje się na określaniu i realizacji celów operacyjnych. Określa zatem poziom zmiennych, do których przeważnie zalicza się podaż pieniądza, stopę procentową, kurs walutowy, nominalny PKB oraz prognozę inflacji – pełnią one rolę wskaźników polityki pieniężnej. Ich wrażliwość pozwala na łatwiejsze określenie, czy prowadzona przez bank centralny polityka jest ekspansywna, czy raczej restrykcyjna w stosunku do danego okresu.
W zależności od tego, jaki cel pośredni zostanie obrany wyróżnia się: strategię monetarną (ang. monetary targeting) – jako bezpośredni cel występuje podaż pieniądza; operowanie zmianami stopy procentowej (ang. interest rate targeting) – wpływanie na ceny kredytów; oddziaływanie na kurs walutowy (ang. exchange rate targeting) – uwzględnianie jego wpływu na ceny eksportu i importu oraz pośredniego wpływu na poziom cen krajowych; oddziaływanie na dochód nominalny (ang. nominal income targeting) – uzależnianie polityki pieniężnej od dochodu nominalnego strategię bezpośredniego celu inflacyjnego (ang. direct inflation targeting) – dążenie do uzyskania określonego poziomu inflacji.