Z powodu kłopotów technicznych statku, emigranci musieli wyładować się na ląd w pobliżu Bejrutu i dalszą podróż do Safedu odbyć pieszo. Bagaże przewieziono na osłach i mułach. Postanowili oni odbudować porzuconą żydowską kolonię, nadając jej nazwę od wersetu biblijnego: „Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym”.
Założenie osady Rosz Pina nastąpiło w dniu 12 grudnia 1882, jednak większość pierwszych mieszkańców osiedliła się w niej w 1883. Władze tureckie zabroniły żydowskim kolonistom budować nowe domy, wobec czego byli oni zmuszeni żyć w kamiennych domach odkupionych od sąsiedniej arabskiej wioski. W 1883 losami Rosz Piny zainteresował się żydowski filantrop baron Edmond James de Rothschild. W zamian za przeniesienie własności wszystkich gruntów i domów kolonii, baron uregulował nagromadzone długi oraz sfinansował dalszy rozwój osiedla. W 1887 wybudowano pierwszą synagogę, a w 1889 pierwszą w Galilei szkołę uczącą w języku hebrajskim. Lokalna gospodarka opierała się na hodowli jedwabnika, drzew oliwnych i winorośli. W kolonii wybudowano fabrykę jedwabiu, tłocznię oleju oliwkowego oraz winnicę produkującą wina. W 1900 doszło do konfliktu pomiędzy mieszkańcami Rosz Piny a baronem Rothschildem, który wycofał się z dalszego wspierania rozwoju osady.