Kazimierz III (IV) (ur. w okr. 1345–1348, bądź 1348, zm. po 24 sierpnia 1372 pod ChojnąE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 406-407.) – starszy syn Barnima III Wielkiego, po wcześnie zmarłym bracie Ottonie; książę szczeciński od 1368 i książę Rzeszy od 1370.
Życiorys Kazimierz III pojawił się w dokumentach cesarskich, jako świadek od 1359. Wychował się na dworze Karola IV Luksemburskiego w Pradze, gdzie przebywał w latach 1357–1367J.W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 262.. Po śmierci ojca, w 1368 został księciem na Szczecinie K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 31.. Był sojusznikiem Karola IV. Toczył wojnę z margrabią brandenburskim Ottonem Wittelsbachem, zwanym LeniwymE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 407. (1371–1372). Wojna wybuchła na skutek pretensji do ziem Księstwa Szczecińskiego, do których wysuwali Brandenburczycy, a nad którymi wasalem i zarazem lennikiem cesarskim był Kazimierz. Gryfita jednocześnie został uznany za księcia Rzeszy (1370).