Populorum progressio – encyklika społeczna Pawła VI, ogłoszona 26 marca 1967, w dwa lata po zakończeniu II Soboru Watykańskiego. Nazwano ją traktatem na temat prawa do rozwoju narodów ubogich.
Tematyka Encyklika „Populorum progressio” św. Pawła VI, opublikowana 26 marca 1967 roku, porusza temat integralnego rozwoju człowieka i narodów (wstęp). Dokument ten jest odpowiedzią na problemy społeczne i ekonomiczne epoki postkolonialnej, zwłaszcza nierówności między krajami bogatymi a biednymi (nr 1). Paweł VI podkreśla, że rozwój nie może być ograniczony jedynie do wzrostu gospodarczego, ale musi obejmować także postęp duchowy i moralny (nr 14). Encyklika krytykuje niesprawiedliwe struktury ekonomiczne, które prowadzą do wyzysku słabszych narodów (nr 52). Papież wskazuje, że autentyczny rozwój powinien służyć każdej osobie i całemu człowiekowi, a nie tylko wybranym grupom (nr 14). Wzywa do solidarności między narodami, aby przezwyciężyć egoizm i nierówności (nr 44). Akcentuje znaczenie sprawiedliwości społecznej jako fundamentu pokoju na świecie (nr 76). Paweł VI zauważa, że bogate kraje mają moralny obowiązek wspierać te biedniejsze w ich dążeniu do dobrobytu (nr 48). Encyklika ostrzega przed niebezpieczeństwami materializmu, który oddala człowieka od prawdziwego celu życia (nr 19).