Celami konferencji było ograniczenie zbrojeń morskich, ograniczenie również sił lądowych i uregulowanie sytuacji w Chinach i na Oceanie Spokojnym.

Postanowienia Konferencja waszyngtońska unaoczniła fakt obniżenia się znaczenia i roli Wielkiej Brytanii jako dawnej największej potęgi morskiej. Brytyjczycy musieli zgodzić się na równość w tym względzie ze Stanami Zjednoczonymi, które zresztą od końca XIX wieku do tego aspirowały, rozbudowując znacznie swoją flotę. Japonia na razie jeszcze musiała zgodzić się na pozycję drugiego rzędu. Francję zepchnięto do kategorii trzeciej, zrównując ją z Włochami.

Francja obroniła zasadę nieograniczania tonażu i liczebności jednostek średnich i mniejszych oraz okrętów podwodnych. W efekcie, traktat ograniczył jedynie liczbę posiadanych i budowanych okrętów liniowychTraktat posługiwał się terminem: „okręty główne” (), obejmującym okręty o wyporności standardowej powyżej 10 160 t (10 000 ts) lub uzbrojone w działa o kalibrze powyżej 203 mm, poza lotniskowcami – w praktyce stanowiły je jedynie okręty liniowe (pancerniki i krążowniki liniowe)., uważanych tradycyjnie za główną siłę flot, a także nowo powstających lotniskowców.