planowano już budowę pancerników o wyporności standardowej dochodzącej do 48 000 ton i kalibrze artylerii do 457 mm w przypadku japońskiego typu Nr 13 i brytyjskiego N 3Robert Gardiner (red.): Conway’s All the World’s Fighting Ships: 1906–1921, US Naval Institute Press, Annapolis, 1985, . – wobec ograniczeń traktatowych, parametry takie nie zostały osiągnięte aż do typu Yamato, który wszedł do służby dopiero w 1941 roku. Ubocznym efektem zakazu budowy okrętów liniowych i ograniczenia wielkości krążowników stała się jednak budowa licznych krążowników ciężkich o maksymalnych dopuszczalnych charakterystykach – 10 000 ts i działa 203 mm, nazywanych dlatego początkowo „krążownikami waszyngtońskimi” (z powodu narzuconych odgórnie charakterystyk, większość okrętów tej klasy cierpiała jednak z powodu słabego opancerzenia).
Z wyników konferencji waszyngtońskiej najbardziej niezadowolona była Japonia. Nastroje te wzmogły się po objęciu tronu przez cesarza Hirohito, po śmierci dotychczasowego cesarza Yoshihito w 1926 roku. Silny rozwój przemysłu japońskiego umożliwiał intensywną rozbudowę armii, a zwłaszcza floty wojennej.