Większą utratą poparcia charakteryzują się także uczestniczące w koalicji rządowej partie antystemowe i skrajnie prawicowe lub skrajnie lewicowe, ze względu na trudności w utrzymaniu dotychczasowego profilu ideologicznego i utratę poparcia w sytuacji, gdy zaczynają być postrzegane jako ugodowe wobec systemu zamiast antyestablishmentowe jak wcześniej.
Według badań Idy Hjermistlev koszty rządzenia są mniejsze dla partii wchodzących w skład koalicji rządowej (nawet gdy są partią dominującą i obsadzają stanowiska premiera) niż dla partii nieformujących koalicji i sprawujących władzę samodzielnie.
Efekt ten jest różnie tłumaczony. Wedle niektórych teorii odpowiada za to fakt, iż wyborcy średnio są skłonni niewspółmiernie dużo mocniej karać rząd za jego złe wyniki gospodarcze niż nagradzać za dobre. Inne opierają się na założeniu, że wyborca mając możliwość zagłosowania na dwóch kandydatów, których poglądy identycznie odbiegają od jego preferencji politycznych, wybierze tego, który nie sprawuje obecnie władzy. Według innych teorii wszystkie partie mogą składać nierealistyczne obietnice wyborcze, ale tylko te, które tworzą koalicje rządową, będą ponosić konsekwencje ich niedotrzymania.