Sytuacja zmieniła się w 1803 roku, kiedy terytorium niedawno utworzonych Stanów Zjednoczonych gwałtownie się powiększyło, gdy amerykański rząd kupił dawne kolonie francuskie, potem nabył też hiszpańską Florydę. Do połowy XIX wieku zajął także Teksas, Oregon, Kalifornię i Nowy Meksyk. Wówczas miliony białych osadników i pionierów ruszyły w stronę Pacyfiku na podbój tych rozległych ziem, które zaczęto nazywać Dzikim Zachodem.
Pojęcie to przestało obowiązywać pod koniec XIX wieku, gdy zakończyły się walki z Indianami, a na zachodnich ziemiach Ameryki Północnej powstała część linii kolejowej i wybudowano nowoczesne miasta.
Osadnicy Wkrótce po uzyskaniu niepodległości przez Stany Zjednoczone (po wojnie w latach 1775–1783) liczba ludności tego kraju szybko rosła, głównie na skutek imigracji z Europy (oraz handlu niewolnikami). Amerykańska ziemia była bardzo tania, a ludzie mieli szansę rozpocząć nowe życie w miejscu, które mogli dowolnie zagospodarować. Gdy pod koniec drugiej połowy XIX wieku państwo amerykańskie rozrosło się o zachodnie tereny, biała ludność ruszyła na zaludnienie nowych ziem, często motywowana ideą Objawionego Przeznaczenia. Większość osadników przemieszczała się karawanami krytych wozów przez tak zwane szlaki lądowe (np. Szlak Santa Fe, Szlak oregoński).