thumb|Franciszek Waniołka (z lewej) i Franciszek Szlachcic w kuluarach III Zjazdu PZPR, 1959 thumb|Henryk Jabłoński (z lewej) i Franciszek Szlachcic w prezydium I Krajowej Konferencji PZPR, październik 1973 thumb|Grób Franciszka Szlachcica na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Franciszek Szlachcic, ps. „Wicek” (ur. 5 lutego 1920 w Byczynie, zm. 4 listopada 1990 w Warszawie) – polski polityk i działacz komunistyczny, generał brygady MO. Wiceminister spraw wewnętrznych (1962–1971), członek Biura Politycznego KC PZPR (1971–1975), minister spraw wewnętrznych (1971), sekretarz Komitetu Centralnego PZPR (1971–1974), członek Rady Państwa (1972–1974), wiceprezes Rady Ministrów (1974–1976). Poseł na Sejm PRL VI kadencji (1972–1976).
Życiorys Urodził się w rodzinie robotniczej. Syn Franciszki Szlachcic. Jego ojczymem był Jan Dudek. Biologicznego ojca nigdy nie poznał. Wstydził się swego nieślubnego pochodzenia, dlatego w licznych dokumentach imię ojca podawał jako Jan lub ojciec nieznanySobór-Świderska A., Franciszek Szlachcic (1920–1990). Biografia między służbami specjalnymi a polityką, Universtas 2023, s. 37.. W okresie przedwojennym pracował jako górnik w kopalni węgla kamiennego w Jaworznie.