Podstawą do tej decyzji był zarzut nielojalności wobec I sekretarza związany z przesłaniem do członków Biura Politycznego memoriału krytykującego politykę społeczno-gospodarczą ekipy gierkowskiej (m.in. nadmierne zadłużanie kraju i przeinwestowanie). Nie został wybrany na delegata na VII Zjazd PZPR (odbył się w grudniu 1975), a co za tym idzie – nie został wybrany ponownie w skład Biura Politycznego KC PZPR, a także samego KC. Nie wszedł również w skład kolejnego rządu Piotra Jaroszewicza, utworzonego w 1976.

W latach 1976–1979 był prezesem Polskiego Komitetu Normalizacji i Miar, w latach 1979–1985 Polskiego Komitetu Normalizacji, Miar i Jakości, a w latach 1964–1990 członek Rady Naczelnej organizacji kombatanckiej Związek Bojowników o Wolność i Demokrację.

Przed IX Nadzwyczajnym Zjazdem PZPR w 1981 zwrócił się do Biura Politycznego o polityczną rehabilitację. W Katowicach wysunął swoją kandydaturę na delegata na Zjazd PZPR, ale nie uzyskał poparcia.

W 1990 wydał wspomnienia Gorzki smak władzy (Wydawnictwo Fakt, Warszawa 1990).