Atak lotniczy w locie nurkowym, był standardową taktyką ataku bombowców nurkujących w czasie II wojny światowej, gdy na frontach europejskich stosowany był przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87 „Stuka”, na teatrze pacyficznym zaś, przez japońskie bombowce pokładowe Aichi D3A „Val” oraz amerykańskie Douglas SBD Dauntless i Curtiss SB2C Helldiver. Idealnym z doktrynalnego punktu widzenia sposobem przeprowadzenia takiego ataku, był atak z nurkowaniem pod kątem 75-85° co miało utrudnić obronę systemom artylerii przeciwlotniczej atakowanego obiektu, ze zrzutem bomby i rozpoczęciem wychodzenia z lotu nurkowego na wysokości około 460 metrów, co miało zapewnić maksymalną celność zrzutu, przy jednoczesnym umożliwieniu bezpiecznego dla samolotu i jego załogi wyjścia z nurkowania. Zdolność do w pełni profesjonalnego ataku pod odpowiednim kątem, wymagała odpowiedniego treningu pilotów i doświadczenia. Podczas bitwy pod Midway niedoświadczeni piloci z eskadry VMSB-241 Marines, z których niektórzy po raz pierwszy pilotowali SBD, a większość nie miała wylatanych 10 godzin na Dauntlessach, nie będąc w stanie wykonać prawidłowego ataku nurkowego na japońskie lotniskowce Kido Butai, wykonali nieudany atak lotem ślizgowym.