Poprzez swojego przyjaciela Charlesa-Augustina d’Argentala poinformował o sprawie księcia Étienne-François de Choiseul, a wkrótce w sprawę zaangażowały się takie postacie jak Jean Le Rond d’Alembert, Aimar Nicholaï czy Madame Pompadour. Wdowa Calas przyjechała do Paryża, gdzie spotkała się z życzliwym przyjęciem w towarzystwie. Nagłaśnianie sprawy wspomagała szeroka działalność publicystyczna. Do Voltaira (który opublikował na ten temat Traktat o tolerancji, Sur la tolérance, 1763) dołączyli inni twórcy.
4 czerwca 1764 roku Rada Królewska uchyliła wyrok parlamentu w Tuluzie. 9 marca 1765 roku Calas został oficjalnie uznany za niewinnego. Rodzina odzyskała utracony majątek, a król Ludwik XV udzielił jej wsparcia finansowego.
Dalsze konsekwencje Dzięki wpływowi Voltaira sprawa Calasa, stała się symbolem okrucieństw fanatyzmu religijnego i walki o religijną tolerancję, nie tylko w całej Francji ale i w Europie. Zrobiono z niej przykład niesprawiedliwości wyroków parlamentów, co podkopało ich legitymację i doprowadziło do likwidacji w czasach rewolucji francuskiej. W 1793 decyzją Konwentu Narodowego wzniesiono w Tuluzie kolumnę ku czci Calasa. Nie milkły też literackie echa sprawy. W 1790 Jean-Louis Laya opublikował dramat Jean Calas, a w 1791 Auguste-Jacques Lemierre d’Argy dramat Calas, ou le Fanatisme (1791).