Polski Związek Łyżwiarski – organizacja zrzeszająca zawodników jazdy szybkiej (panczenistów), jak i sztucznej (łyżwiarzy figurowych), trenerów i działaczy polskiego łyżwiarstwa, działająca w latach 1921–1957.
Historia Organizacja została powołana 9 grudnia 1921 przez Lwowskie Towarzystwo Łyżwiarskie i Warszawskie Towarzystwo Łyżwiarskie. W jego skład weszły ponadto: Wileńskie Towarzystwo Łyżwiarskie, Klub Sportowy Warszawianka i Związek Harcerstwa Polskiego – Komenda Męskiej Chorągwi KrakowskiejWładysław Kuchar, Sport łyżwiarski, „Przegląd Sportowy” 1922, 22 grudnia, nr 51, s. 50–51.. Była w kontakcie z Międzynarodową Unią Łyżwiarską, gdyż jej członkiem od 1898 było Warszawskie Towarzystwo Łyżwiarskie. Siedzibą Zarządu Polskiego Związku Łyżwiarskiego był Lwów.
W skład pierwszego zarządu wchodzili: prezes – ppłk inż. Aleksander Bobkowski (Warszawa), wiceprezes – Leon Getter (Lwów), wiceprezes – inż. Wacław Zwolski (Wilno), sekretarz – Władysław Kuchar (Lwów), skarbnik – Roman Stahl (Lwów), członkowie – Zygmunt Nowakowski (Warszawa), Jan Ruszczyński (Warszawa), Tadeusz Kuchar (Lwów), Roman Kikiewicz (Lwów), Józef Łapiński (Lwów), dr Bolesław Trzos (Lwów), kpt. Felicjan Sterba (Lwów), por. Tadeusz Daniec (Wilno).