W 1870 r. niemirowskie dobra nabył Aleksander Kruzenstern, rezydujący w miejscowości Szczerzec, położonej ok. 10 km. na wschód od zdrojowiska, wywodzący się ze spolonizowanej estońskiej rodziny. Zastał on kilka walących się budynków, do których jednak tylko najuboższa okoliczna ludność „wytrwale zjeżdżała”. Właściwym odnowicielem uzdrowiska stał się jego syn Karol Kruzenstern, który zaprosił do współpracy ówczesnego prezesa Towarzystwa Balneologicznego - prof. Ludomiła Korczyńskiego z Krakowa - który w 1905 określił plany rozwoju zdrojowiska. W 1906 ujęto w cementowe cembrowiny trzy źródła: „Maryę”, „Annę” i „Bronisławę” W 1907 Karol Kruzenstern wybudował nowy zakład kąpielowy na 21 wanien, podzielony na klasy. Pierwsza posiadała wanny emaliowane, odporne na działanie siarki, druga wyposażona była w wanny metalowe lakierowane przed każdym sezonem, trzecia – w wanny drewniane. Nic więc dziwnego, że zwiększyła się znacznie frekwencja w uzdrowisku. Samoczynne pompy parowe tłoczyły źródlaną wodę do dwóch rezerwuarów na wieży;