Organizacyjnie zaprzysiężeni członkowie ujęci byli w pododdziały typu wojskowego w systemie piątkowym, a później dziesiętnym. Struktura organizacyjna obejmowała 3 Okręgi: Poznań – miasto (7 dzielnic), Wielkopolska z komendami terenowymi w Gnieźnie, Szubinie, Środzie, Szamotułach, Rawiczu i Wrześni oraz Pomorze z komendami terenowymi w Toruniu, Inowrocławiu i prawdopodobnie Bydgoszczy. Ogółem WOZZ liczył w czerwcu 1940 r. ok. 500-1000 członków. Prowadzono głównie działalność w zakresie samopomocy, wywiadu, szkolenia wojskowego oraz propagandy (wydawanie własnego pisma "Pobudka" i ulotek). Rozbicie organizacji przez Niemców nastąpiło już w trakcie 1940 r. w wyniku trzech fal aresztowań w kwietniu, czerwcu i lipcu, które objęły prawie wszystkich jej członków. W grudniu 1941 r. kilkadziesiąt osób zostało skazanych na karę śmierci, pozostali na długoletnie więzienia i obozy pracy.
Niedobitki WOZZ przeszły do Związku Walki Zbrojnej.
Bibliografia Krzysztof Komorowski, Konspiracja pomorska 1939-1947, Gdańsk 1993.
Kategoria:Polskie organizacje podziemia zbrojnego w czasie II wojny światowej