W nowej sytuacji Ochojec pozostał tylko do 1936 roku.
Do 1935 roku zagęszczenie ludności w Ochojcu stało się tak wielkie, że dorównywało samym Piotrowicom: w 1928 roku znajdowało się tam 125 domów z 1400 mieszkańcami, natomiast w 1935 – 420 domów z 3933 mieszkańcami, a w 1938 było już 560 domów z 5102 mieszkańcami. Odległość Ochojca od Piotrowic, gdzie znajdował się kościół parafialny, była również znaczna, dlatego ciągle wzrastała liczba wiernych domagających się własnego kościoła. Wiosną 1936 roku mieszkańcy Ochojca 1936 roku powołali Komitet Budowy Kościoła.
Budowa kościoła 15 kwietnia 1936 roku bp katowicki Stanisław Adamski wyraził zgodę na podział parafii piotrowickiej, ustanowił nową samodzielną placówkę duszpasterską w Ochojcu, której kuratusem mianował ks. Jana Mateję. Na tymczasową kaplicę zakupiono halę maszyn. Po zaadaptowaniu budynku, jego poświęcenia dokonał ks. infułat Wilhelm Kasperlik 2 sierpnia 1936 roku. Ks. Jan Mateja zaczął gromadzić środki na budowę Kościoła. Ofiarodawcami byli: Parafia św. Marii Magdaleny w Chorzowie Starym, Zakłady Hohenlohego w Wełnowcu, Fundusz Wojewódzki. Wśród parafian Wiktor Skrzydło złożył dużą ofiarę na rzecz budowy. W 1937 roku zakupiono grunt pod budowę nowego kościoła. Architektami byli: Henryk Cambioca i Emanuel Witta.