mały|250px|Wnętrze ohelu Elimelecha z Leżajska mały|248x248px|Ohel Elimelecha w Leżajsku mały|Grób córki Elimelecha Estery Etel Elbaum (zm. 1800) na starym cmentarzu żydowskim we Frysztaku
Elimelech z Leżajska (ur. 1717 koło Tykocina zm. 11 marca 1787 w Leżajsku) – cadyk chasydzki, jeden z czołowych przedstawicieli wczesnego chasydyzmu.
Używał także nazwisk Lipmann (po ojcu) oraz Weissblum (po matce).
Życiorys Był uczniem Szmelke Horowica z Tykocina, a następnie Dowa Bera z Międzyrzecza. Jego bratem był cadyk Zusja z Annopola.
Ożenił się w Sieniawie ze Sprincą (Esperanzą), córką rabina Aarona Rokacha Margoliota i krewną rabina Eleazara Rokacha. Po kilku porodach zmarła ona przedwcześnie. Mieli pięcioro dzieci, których imiona brzmią: Elazar, Eliezer Lipa, Jaakow, Mirisz i Esther Etel. Po śmierci Sprincy Elimelech ponownie wstąpił w więzy małżeńskie, żeniąc się z córką rebego Jakowa Margoliota, Gittel.
Wraz z bratem był początkowo wędrownym kaznodzieją, w 1772 roku osiadł w Leżajsku, gdzie 1775 roku objął funkcję rabina. Założył w Leżajsku dwór, utrzymywany głównie z tzw. pidjonot, czyli podatku składanego przez chasydów przy przekazywaniu cadykowi kwitli. W związku z tym Leżajsk stał się wówczas najważniejszym ośrodkiem chasydyzmu w Galicji.