Rogawski podzielił lisowczyków na cztery kolumny wydając polecenie odwrotu do obozu. Jerzy Rakoczy dał znak do pogoni, lisowczycy zaś zgodnie z rozkazem Jana Walentego Rogawskiego gwałtownie zawrócili i starli się z jazdą, a następnie nieuszykowaną do starcia piechotą. W wyniku bitwy wojska siedmiogrodzkie straciły około 3 tysięcy żołnierzy, a sam Rakoczy dwóch braci: jeden poległ, drugi dostał się do polskiej niewoli. Z resztą sił wycofał się do zamku Makowica, którego lisowczycy z uwagi na brak artylerii nie zdobyli. Książę Gábor Bethlen powiadomiony o klęsce Jerzego Rakoczego postanowił zwinąć oblężenie Wiednia i wycofać się za Dunaj. Do obrony swoich posiadłości skierował 15 tysięcy żołnierzy, co poprawiło wydatnie położenie militarne wojsk habsburskich i pozwoliło im na kontynuowanie wojny.
Podsumowanie Zwycięska dla lisowczyków bitwa pod Humiennem uratowała koronę czeską i węgierską dla cesarza Ferdynanda II, spowodowała także wrogie stanowisko sułtana Imperium Osmańskiego Osmana II, który był suwerenem księcia siedmiogrodzkiego i była jedną z przyczyn wojny polsko-tureckiej (1620–1621).
Przypisy
Bibliografia
Henryk Wisner. Lisowczycy. Ksiazka i Wiedza. Warszawa 1976
Kategoria:Bitwy w 1619 Kategoria:Bitwy w historii Polski Kategoria:Bitwy w historii Węgier Kategoria:Bitwy wojny trzydziestoletniej Bitwa pod Humiennem Bitwa pod Humiennem Bitwa pod Humiennem