Księstwo posiadało charakter odrębnej jednostki administracyjnej tej samej rangi co Księstwa Kleckie, Dawidgódeckie i Słuckie. Na początku XVI wieku należało do książąt Glińskich, a po ich buncie zostało przekazane książętom Ostrogskim. W następnych wiekach, przez odłączanie kolejnych dóbr było traktowane jako hrabstwo. Ordynację Ostrogską i dobra turowskie dziedziczyli kolejno książęta Zasławscy i Lubomirscy. Ci ostatni, pod koniec XVII w. sprzedali Turów, który następnie, w ciągu XVIII w. jeszcze kilkakrotnie zmieniał właścicieli, należąc m.in. do Sapiehów, Czartoryskich i Ogińskich. Przed samymi rozbiorami znalazł się w rękach Sołłohubów.
Książęta turowscy Światopełk I Przeklęty (980–1010) część księstwa kijowskiego (1010/1015?-ok. 1045) Izjasław I (ok. 1045–1054) część księstwa kijowskiego (1054–1078) Jaropełk Piotr (1078–1087) Świętopełk II (1087–1094) Wiaczesław Jaropełkowicz (1094–1104/1105) część księstwa kijowskiego (1105–1125) Wiaczesław Monomachowicz (1125–1132) Izjasław II Monomachowicz (1133–1134) Wiaczesław Monomachowicz (1134–1141)
Wiaczesław Monomachowicz (1142–1146)
Andrzej I Bogolubski (1150–1151)