W czasie powstania listopadowego dowódca Brygady Piechoty. Awansowany do stopnia generała w lutym 1831 roku. Odznaczył się bohatersko w bitwach pod Grochowem i Wawrem. Po odcięciu 2 Dywizji Piechoty od reszty wojsk powstańczych (bitwa pod Ostrołęką) wziął udział w wyprawie na Litwę pod komendą gen. Antoniego Giełguda. Uczestniczył w bojach pod Rajgrodem, Szawlami i w nieudanym ataku na Wilno. Po przekroczeniu granicy pruskiej został internowany. Po uwolnieniu z internowania wrócił do Warszawy w 1832 i złożył przysięgę na wierność carowi, co nie uchroniło go od zesłania. Za udział w powstaniu zesłany został do Wołogdy. Po powrocie z zesłania w 1833 osiadł w Tuszowie i prowadził rozległe interesy majątkowe. Zmarł w Lublinie, pochowany w Bychawce.
Odznaczenia Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari – 1808 Order Świętej Anny II klasy – 1819 Order Świętej Anny II klasy z koroną – 1829 Znak Honorowy za 20 lat służby – 1830Przepisy o znaku honorowym niemniej Lista imienna generałów, oficerów wyższych i niższych oraz urzędnikow wojskowych, tak w służbie będących, jako też dymisjonowanych, znakiem honorowym ozdobionych w roku 1830, [b.n.s]
Przypisy
Bibliografia H. P Kosk, Generalicja polska, t. 2, wyd.