Lewis Eliphalet Parsons (ur. 28 kwietnia 1817, zm. 8 czerwca 1895) – amerykański polityk ze stanu Alabama, działacz Partii Demokratycznej i wojskowy gubernator tego stanu po upadku Skonfederowanych Stanów Ameryki.
Życiorys Urodził się w Boone County w Nowym Jorku. W roku 1840 przeprowadził się do Talladegi, gdzie wraz ze swoim partnerem, Alexandrem White’em, przyszłym kongresmenem, praktykował prawo. Rok później ożenił się z Jane Ann Boyd z Nicholasville w Kentucky, z którą miał siedmioro dzieci. Parsons popierał w roku 1856 kandydaturę Millarda Fillmore’a na prezydenta i Stephena A. Douglasa w 1860. W tych latach był nawet elektorem.
W roku 1859 został członkiem stanowej legislatury w Alabamie, przy czym wybrano go ponownie w roku 1863. Był wtedy przeciwnikiem ustanowienia stanowej milicji.
Wojskowy gubernator 21 czerwca 1865 roku prezydent Andrew Johnson mianował Parsonsa tymczasowym wojskowym gubernatorem Alabamy po zlikwidowaniu władzy konfederackich. Wybór Johnsona został wysoko oceniony przez miejscowych unionistów.
Pierwszą decyzją Parsonsa było przywrócenie praw sprzed roku 1861, z wyjątkiem tych dotyczących niewolnictwa.