W 1924 roku w Chamonix zorganizowane zostały międzynarodowe zawody narciarskie pod nazwą „Tydzień sportów zimowych”, w których brali udział również polscy zawodnicy.
Dynamiczny rozwój narciarstwa i aktywna działalność przedstawicieli PZN na forum międzynarodowym, którzy pełnią w latach 1926–1929 funkcje wiceprezesów Komitetu Dyrekcji FIS, spowodowały, że na Kongresie FIS w Sankt Moritz (1928), powierzono Polsce organizację I Międzynarodowych Zawodów Narciarskich – FIS. Fakt ten był niewątpliwie dużym sukcesem PZN i świadczył o pozycji jaką polskie narciarstwo wyrobiło sobie w świecie narciarskim. Zawody zostały przeprowadzone w dniach od 5 do 10 lutego 1929 r. w Zakopanem, a program oficjalny zawodów obejmował wyłącznie konkurencie klasyczne mężczyzn (biegi, skoki i kombinację klasyczną).
Program dodatkowy uwzględniał: bieg kobiet, bieg wojskowy oraz bieg zjazdowy. Ten ostatni został włączony do programu zawodów celem zebrania przez FIS doświadczenia o konkurencjach tego typu. Bieg zjazdowy – składał się z dwóch, części, które w sumie miały około 800 metrów różnicy poziomów. Po ukończeniu pierwszej części, tzw.