Anna (władał od ok. 633 do 654 lub 655 roku) – król Anglii Wschodniej, jeden z trzech synów Eniego. Poślubił nieznaną wschodniosaską kobietę, z którą stworzył rodzinę słynącą z żarliwej religijności – syn Jurmin oraz cztery córki (Seksburga, Edeltruda, Edelburga i Witburga), a także pasierbica Setryda zostali kanonizowani.
Niewiele wiadomo o życiu i rządach Anny, ponieważ zachowało się mało źródeł pisanych. W 645 roku na jego dworze schronienia szukał wygnany przez Pendę Cenwalh z Wesseksu. Podczas trzyletniego pobytu w chrześcijańskiej Anglii Wschodniej wygnaniec został ochrzczony. W 651 roku, po ślubie córki Edeltrudy tereny wokół Ely zostały włączone do domeny Anny. W tym samym roku nastąpił atak Pendy z Mercji na Cnobheresburg przez co król Anglów musiał udać się na wygnanie. Przypuszczalnie skierował się do podrzędnego królestwa Magonsaete, z którego powrócił około 653 roku. Mercjanie zaatakowali ponownie i w bitwie pod Bulcamp armia Anglów została pokonana przez Pendę, zaś Anna wraz z synem Jurminem zabici. Przypuszcza się, że monastyr św. Botwulfa w Iken został zbudowany na cześć zmarłego władcy. Koniec rządów Anny stanowi cezurę – królestwo Anglów Wschodnich podupadało, zaćmiewane przez potężniejszych Mercjan.