Schronisko przetrwało I wojnę światową i w latach II Rzeczypospolitej nadal było własnością niemieckiej organizacji turystycznej Beskidenverein. Stosowano wtedy dwujęzyczną nazwę Schutzhaus – Schronisko, Josefberg – Magórka. Wokół obiektu koncentrowało się życie niemieckich turystów, szczególnie z Bielska i Białej, zarówno latem, jak i zimą. W 1924 r. Kazimierz Sosnowski w pierwszej polskiej monografii Beskidu Małego podawał: Magórkę zagospodarował starannie związek turystów niemieckich z województwa Śląskiego „Beskiden-Verein”, postawił tu schronisko, wytyczył ścieżki, umieścił drogowskazy, zbudował tor saneczkowy, urządza szkoły, popisy i zawody narciarskie, toteż zimą i latem tętni ta góra żywym rozgwarem turystycznym, głównie niemieckim. Zaś o samym schronisku pisał, iż ...jest miłym, czystym, obszernym i praktycznym, z nowoczesnym komfortem i wygodą urządzonym domem, raczej hotelem niż schroniskiem. Wielka widokowa weranda, sala jadalna, pokój zarządu, 10 pokoi sypialnych, sala sypialna wspólna, suszarnia odzieży, składownia na narty i sanki – dają tu wygodne pomieszczenie kilkudziesięciu turystom, którzy tu nie tylko przejściowo, ale i tygodniami mieszkają.