mały|Gra na trombicie thumb|Akwarela z 1846 przedstawiająca górala śląskiego z Istebnej grającego na trombicie thumb|Huculi z północnej Bukowiny (ok. 1900)
Trombita, trąbita, trembita – ludowy instrument dęty w kształcie prostej lub zagiętej nieco na końcu rury, sięgającej do 4 metrów długości, używany jako pasterska trąba wydająca głęboki, niski dźwięk, oraz jako instrument sygnałowy, służący przede wszystkim do komunikowania się na odległość i zwoływania w określonych celach.
Nazwa Jan Karłowicz w „Słowniku gwar polskich” (T. V, 1907) podawał w formie trąbita, trębita, także trombita albo fujira, fujéra – trąba owczarska, długa drewniana piszczałka pasterska (z Tatr). Występuje w językach ukraińskim (trembyta, trumbeta), słowackim (trumbita) i chorwackim (trombita). W Polsce występuje tylko w Karpatach, przy czym Wanda Herniczek-Morozowa, zbierająca w połowie lat 60. XX w. materiały do swojej „Terminologii polskiego pasterstwa górskiego” podała, że apelatyw w formie trąbita zanotowała tylko w Cieszyńskiem. Do Polski trombita trafiła zapewne z języka węgierskiego, gdzie trombita oznacza trąbę, trąbkę, a tam – z języka włoskiego.