Synowie Galdora uczestniczyli w toczonych przez Haladinów walkach z orkami.
W trakcie jednej z bitew (w 457 roku) Húrin i Huor zostali odcięci do reszty swoich towarzyszy. Musieli uciekać przed nieprzyjaciółmi aż do brodu Brithiach. Nie dostali się do niewoli, bowiem pomocy udzielił im sam Ulmo. Gęsta mgła uniosła się znad rzeki i ukryła ściganych przed wzrokiem wrogów, dzięki czemu uciekli do Dimbaru. Błąkających się wśród pustkowi i szczytów Crissaegrimu, wypatrzyły orły Thorondora i zaniosły do Gondolinu. Tam, przez blisko rok, Húrin i Huor, przebywali otoczeni opieką oraz życzliwością króla Turgona. Ostatecznie jednak wyprosili u monarchy by ich wypuścił. Obaj złożyli przysięgę, iż nie wyjawią nikomu położenia Gondolinu i orły zaniosły ich do Dor-lóminu.
Małżeństwo i przywództwo rodu Po upływie kilku lat Húrin poślubił Morwenę, córkę Baragunda z Pierwszego Rodu. Miał z nią troje dzieci – córki Urwenę i Niënor oraz syna Túrina. Często brał udział w walkach z wojskami Morgotha na granicach. W 462 roku, po śmierci ojca, objął władzę nad plemieniem, ciągle wypuszczał się z armią Fingona, który strzegł (...) Hithlumu (...).