Józef Grzegorz Wojtarowicz (ur. 10 marca 1791 w Szynwałdzie, zm. 31 maja 1875 w Krakowie) – duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny tarnowski w latach 1840–1850.
Życiorys Józef Wojtarowicz urodził się w Szynwałdzie 10 marca 1791. Wstąpił do seminarium lwowskiego. Po jego ukończeniu kontynuował studia wyższe w Wiedniu, gdzie w 1817 przyjął święcenia kapłańskie. Po roku studiów objął stanowisko profesora teologii moralnej w nowo powstałym przemyskim seminarium.
Był m.in. kanclerzem, inspektorem szkół, kanonikiem katedralnym, prałatem, a po śmierci biskupa Michała Korczyńskiego został wikariuszem kapitulnym diecezji przemyskiej. W 1840 został mianowany biskupem młodej (istniejącej od 1786–1805 i ponownie od 1815) diecezji tarnowskiej.
Był pierwszym Polakiem kierującym tą diecezją. Nowy biskup miał przed sobą ogromną pracę, była to przede wszystkim walka z pijaństwem wśród chłopów. Jako biskup znacznie przyczynił się do budowy nowych i odnowy starych kościołów, starał się zwiększyć aktywność kapłanów w sprawowaniu sakramentów świętych, kładł nacisk na głoszenie homilii, śpiewanie polskich pieśni kościelnych, a także na katechizację ludności, w tym dzieci i młodzieży.