Mimo to wicekról coraz bardziej podporządkowywał się poleceniom brytyjskiego wysłannika.
Taufik starał się także stwarzać pozory samodzielnego panowania. W 1888 zdymisjonował Nubara Paszę, zastępując go Riazem Paszą, któremu powierzył misję utworzenia Rady Ministrów. Uczynił to z powodu rozbieżności występujących między angielskim wysłannikiem a Nubarem Paszą.
Baring wręcz zachęcał wicekróla do ingerencji w wewnętrzne sprawy swego kraju, by zajmował się reformami dotyczącymi edukacji, prawa. Nie określa się Taufika jako osoby o mocnym charakterze, władał krajem dla własnych korzyści. Rozumiał istotę powiązań i wsparcia jakiego udzielała Wielka Brytania Egiptowi i wkrótce zaakceptował zaistniały stan rzeczy.
W życiu prywatnym był uprzejmy i grzeczny. Nie żądał ślepego uwielbienia ze strony poddanych, charakterystycznego dla władców wschodnich. W 1873 poślubił swoją krewną, Eminą Ilhami, z którą stosunki układały mu się dobrze. Była jego jedyną żoną – Taufik był zwolennikiem monogamii.
Zmarł 7 stycznia 1892 w pałacu w Heluanie. Jego następcą został, zgodnie z nową regułą dziedziczności, jego najstarszy syn Abbas II.