Odczyn gleby – właściwość gleby wyrażona przez stosunek stężenia jonów wodorowych do jonów wodorotlenkowych w roztworze glebowym lub roztworze równoważnym z glebą. Odczyn wskazuje na kwasowość lub zasadowość gleby.
Odczyn gleby wyraża się poprzez stężenie jonów wodorowych wyrażone w molach na dm³. W praktyce zazwyczaj stosuje się wygodniejszą skalę stężeń (dokładniej: aktywności) jonów wodorowych – skalę pH.
Pomiar pH najczęściej dokonuje się w wodzie oraz w roztworze chlorku potasu. Różnica pomiędzy nimi zazwyczaj wynosi ok. 1 jednostki pH, lecz może być mniejsza lub większa w zależności od konkretnej gleby. W Polsce przyjęło się przedstawiać odczyn gleb według poniższego podziału: Odczyn gleby pHKCl pH Silnie kwaśny < 4,5 < 5,0 Kwaśny 4,5–5,5 5,0–6,0 Lekko kwaśny 5,6–6,5 6,1–6,7 Obojętny 6,6–7,2 6,8–7,4 Zasadowy > 7,2 > 7,4
Pojęciem ściśle związanym z odczynem gleb jest kwasowość gleby, czyli zawartość jonów o charakterze kwasowym. W zależności od tego czy bada się jony występujące w roztworze glebowym, czy z różną siłą zabsorbowane w kompleksie sorpcyjnym, wyróżnia się kwasowość czynną, wymienną i rezydualną.