W części środkowej znajduje się skarpa, będąca wyraźną krawędzią wiślanej terasy, która wznosi teren północnej części parku o około trzy metry. Podłoże terenu obecnego parku zbudowane jest z mioceńskich iłów przykrytych osadami rzeczno-peryglacjalnymi z okresu zlodowaceń plejstoceńskich. Spąg serii tych osadów stanowią żwiry, pospółki i piaski, a strop tworzą piaski, głównie drobnoziarniste z soczewkami i przewarstwieniami twardoplastycznych mułków gliniasto-pylastych.
Flora Zadrzewienie parku jest zróżnicowane: część południowa jest słabiej zadrzewiona – dominują tam polany, trawniki z pojedynczymi drzewami lub ich skupiskami. Część północna parku posiada zadrzewienie gęste i zwarte. Obecność danych gatunków roślin na terenie parku warunkują przede wszystkim warunki geograficzne. Projektując park przyjęto układ o charakterze geometrycznym, uwidaczniający się w rzędowych i szpalerowych nasadzeniach, często wzdłuż alej. W tej grupie drzewostanu dominują olsze czarne, kasztanowce pospolite i topole czarne. W połączeniu z polanami układ ten umożliwiał zachowanie istniejących i stworzenie nowych perspektyw widokowych. Drugą grupą są drzewostany kształtowane swobodnie, wśród których dominują robinie akacjowe, modrzewie europejskie, brzozy brodawkowate i jesiony wyniosłe.