Charakter buforów ramki miały wszystkie wczesne systemy graficzne w mikrokomputerach osobistych oparte na układach graficznych generujących obraz na podstawie danych o kolorach i punktach na ekranie przechowywanych w pamięci komputerapoczątkowo, w latach 70. i 80., pamięć komputerowa była bardzo droga, była to więc zwykle część głównej pamięci operacyjnej komputera przeznaczona na tzw. pamięć ekranu. Operacje na tej pamięci najczęściej wykonywał procesor główny komputera, czasem wspomagany dodatkowymi układami (np. ANTIC w komputerach Atari, Blitter i Copper w Amigach). W wielu wczesnych komputerach o zamkniętej architekturzetj. nieposiadających możliwości rozbudowy przy pomocy kart rozszerzeń była to integralna, niezmienna część architektury komputeraco oznaczało, że nie można było zmienić (ulepszyć) możliwości graficznych komputera. Pojawienie się standardu IBM PC z otwartą architekturą, w której za generację grafiki odpowiadała karta rozszerzenia, umożliwiło instalację sterownika graficznego dobranego w zależności od potrzeb.