Standard języka był rewidowany trzykrotnie: w latach 1993, 2002 i 2008. Wersja z roku 1993 (IEEE Std 1076-1993) jest obecnie najpopularniejsza (większość narzędzi jest zgodna z tym standardem). Na początku roku 2009 opublikowano najnowszą wersję standardu – IEEE Std 1076-2008IEEE Standard VHDL Language Reference Manual., popularnie zwaną VHDL 2008. Ten dokument prezentuje nową, znacznie usprawnioną wersją języka, zawierającą rozszerzoną składnię, większy zestaw operatorów, uporządkowane standardowe pakiety biblioteczne, dołączony interfejs proceduralny dla C/C++ (VHPI), podzbiór języka PSL itp.
VHDL a język programowania VHDL jest przede wszystkim językiem opisu sprzętu. Może być jednak używany jako język programowania ogólnego przeznaczenia, pod warunkiem że ma się dostęp do symulatora, na którym można uruchomić kod.
Struktura języka VHDL Obiekty Do zapisu i pamiętania danych w języku VHDL służą obiekty. Podstawowymi obiektami języka VHDL są sygnały, zmienne, stałe i pliki. Podczas deklarowania obiektów muszą być także zdefiniowane typy, które służą do wyrażania wartości obiektów.