W tym utworze znalazły odzwierciedlenie europejskie osiągnięcia w dziedzinie literatury, w szczególności francuskiej, która stanowiła silne źródło inspiracji dla autora.
Porewolucyjną sytuację opisuje także w cyklu nowel Powstanci (1923) i w opowiadaniu Iwan Bosyj. Poruszana przez Pidmohylnego tematyka wywołała głosy ostrej krytyki. Pomimo to, autor pisze Newełyczką dramę – utwór o tematyce bliskiej Mistu. Skutkiem tego otrzymuje zakaz drukowania książek, jednak nie przestaje pracować. Jedzie do ówczesnej stolicy USRR Charkowa, gdzie przebywa w latach 1931–1934. W tym czasie udaje mu się wydać tylko jeden utwór – opowiadanie Z żyttia budynku, a swoje siły skupia głównie na tłumaczeniu.
Przypisy
Bibliografia Юрій Лавріненко, Розстріляне відродження: Антологія 1917–1933. Поезія– проза– драма– есей. Wyd. I Paris 1959, Instytut Literacki, wyd. II Kijów 2001, Просвіта, wyd. III, Kijów 2007, Смолоскип, .
Kategoria:Ludzie związani z Dnieprem Kategoria:Ofiary wielkiej czystki Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Ukraińscy prozaicy XX wieku Kategoria:Ukraińscy tłumacze Kategoria:Ukraińskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów Kategoria:Zmarli w 1937