Natura człowieka jest hedonistyczna.
Helwecjusz powtarzał za Lockiem, że umysł nie ma żadnych idei wrodzonych, a całe poznanie pochodzi wyłącznie z doświadczenia i poprzez zmysły, szczególną zaś rolę przypisywał wychowaniu.
Podstawy swojej filozofii wyłożył w opublikowanej w roku 1758 książce O umyśle (De l'esprit). W kręgach libertyńskich i oświeceniowych została ona przyjęta z uznaniem, spotkała się natomiast z ostrym sprzeciwem ze strony Kościoła katolickiego i dworu. Helvétius był egalitarystą, wierzącym, ze każdy ma te same biologiczne zdolności do uczenia się, kosmopolitą i utylitarystą. Helvétius zwalczał monteskiuszowską tezę o związku między klimatem a charakterem narodowym. Helvétius nie wierzył w absolutne dobro, lecz w dobro warunkowane kulturowo i uważał, podobnie jak Hobbes, że człowiek jest z natury egoistą, i jeśli np. dokonuje ofiary z siebie, to tylko dlatego, że wykalkulował, iż radość niebiańska mu to wynagrodzi z nawiązką.
Powszechnie krytykowany, z czasem przeprosił za niektóre ze spostrzeżeń. Jego książka została publicznie spalona, co wzbudziło pewne zainteresowanie. W 1764 roku odwiedził Anglię, a rok później Prusy (na osobiste zaproszenie Fryderyka II).