Kazimierz Malinowski.
Podział zabytków na grupy (klasy) Zabytki nieruchome podzielone zostały wówczas na pięć grup pod względem ich wartości:
Przydzielenie zabytku do poszczególnej grupy weryfikacyjnej (klasy) określało sposób finansowania. Zabytki grupy 0 i I (z wyjątkiem zabytków sakralnych) były utrzymywane z budżetu państwa, koszty utrzymania zabytków grupy II pokrywały budżety terenowe, natomiast zabytki grupy III i IV utrzymywali ich użytkownicy. Jednocześnie zabytki grupy 0 i I miały zostać wpisane do rejestru zabytków.
Klasyfikacja ta, zgodnie z ogólnoświatowymi tendencjami uchylona została w 1973 roku.
Skutki wprowadzenia klasyfikacji Pomimo że instrukcja wprowadzająca grupy weryfikacyjne była pismem wewnętrznym skierowanym do urzędów konserwatorskich, podział zabytków na klasy zaczął być stosowany powszechnie.
Negatywne skutki rodziły sformułowania użyte w określeniach poszczególnych grup zabytków. Użycie określenia reprezentacyjny zamiast reprezentatywny powodowało, że do I grupy zaliczano obiekty o bogatym wystroju architektoniczno-rzeźbiarskim wykluczając mniej ozdobne. Podobnie zastosowanie przymiotników mierny i przeciętny od razu nadawało obiektom klasy III wydźwięk negatywny.