Koń lokajski – rasa konia gorącokrwistego pochodząca od południoworosyjskich ras górskich. Zaliczany jest do grupy środkowoazjatyckich ras górskich i charakteryzuje się wysoką wytrzymałością oraz odpornością na surowe warunki środowiskowe. W piśmiennictwie rasa bywa zaliczana zarówno do koni, jak i do kuców ze względu na zróżnicowanie wzrostu w populacji. Średnie wysokości w kłębie osiągają około 1,52 m, co wielu autorów klasyfikuje jako wartość typową dla koni, choć liczny jest udział drobniejszych osobników.
Koń lokajski uchodzi za zwierzę o bardzo dobrym charakterze, odznaczające się spokojem, uległością, dobrą konstytucją oraz dużą wytrzymałością. Rasa pełni istotną rolę w lokalnej kulturze jeździeckiej i gospodarczym użytkowaniu terenów górskich.
Opis Koń lokajski jest koniem lekkim i zwinnym, o mocnej budowie i bardzo twardych kopytach. Wyróżnia się dużą wytrwałością, pewnością w ruchu i odpornością na surowe warunki środowiskowe.
Budowa zewnętrzna cechuje się cechami typowymi dla koni wierzchowych, szczególnie wyróżniającymi się proporcjami głowy. Czasami występują nieprawidłowości w proporcjach ciała, zwłaszcza w obrębie stawów skokowych i przednich kończyn. Pomimo tego rasa potrafi przenosić jeźdźca przez cały dzień na dystansie około 80 km po górskich szlakach, utrzymując średnie tempo 8–9,5 km/h.